Eten als experiment: 6 weken carnivoor, mijn persoonlijke ervaring.

Tegelijkertijd, (laat ik daar heel eerlijk over zijn) het idee bleef best heftig en er zaten nog steeds veel vraagtekens voor mij bij. Maar ervaren is het enige wat twijfel kan laten verdwijnen. Dus ging ik eigenlijk vrij plots en spontaan naar: oké… ik ga dit gewoon doen. Gewoon kijken: wat gebeurt er als ik dit zes weken probeer.

• Met mijn lijf.
• Met mijn hoofd.
• Met mijn gewoontes.

Ik had gelezen dat de meeste mensen pas na een paar dagen echt iets begonnen te voelen.
Bij mij daarentegen kickte het er gelijk goed in.

Mijn lichaam leek het er gelijk druk mee te hebben: koud, rillerig, onrustig, dorstig en hoofdpijn.
Accepteren, dacht ik maar. Dit dieet is tenslotte totaal anders dan wat mijn lijf gewend is.
Ik kom van veel groente en fruit, vlees met mate. Eén of twee vegetarische dagen per week vind ik zelfs fijn, omdat ik vlees als luxe zie. Hoe zorgvuldig ik ook koop, bij de boer, biologisch, op de markt (van dieren die echt hebben geleefd) het blijven dieren die sterven om mij te voeden. 

Dag 2 was ik juist enorm warm, een beetje alsof ik griep kreeg en had een lamlendig, prikkelbaar gevoel.
Het was geen echte koorts, maar het leek er wel op. Opnieuw laten gebeuren.
Niet forceren, niet vechten, rust nemen en goed water drinken.
Het voelde heftig, maar op een bepaalde manier ook goed.
(Mijn lichaam vraagt hier om makkelijke energie, dat is namelijk wat het kent. Alles in mijn lijf is dus even aan het pruttelen.) Maar dit keer wist mijn hoofd het beter. En zo ging het van storm naar stilte in nog geen 48 uur.

Op dag 3 merkte ik alleen wat schommelingen in mijn energie. Ook een beetje onhandig trouwens: (Lees: de motoriek van een pasgeboren giraffe. Mijn lijf leek even vergeten te zijn hoe coördinatie werkte.)
Mijn geduld werd dus vooral op de proef gesteld deze dag. Het gepruttel en de hevige communicatie vanuit mijn lijf namen langzaam af.

Dag 4 voelde eigenlijk heel normaal. Ik was productief, had energie, en had geen last van het standaard dipje rond een uur of vier. Pas in de avond kwam er iets op gang: een knorrende maag en een hoofd dat alleen maar aan eten kon denken. Terwijl ik echt wel genoeg gegeten had.
Mijn ghreline- en leptinehormonen (honger en verzadiging) waren hier behoorlijk in strijd met elkaar. Gelukkig trok dat gevoel binnen een paar uur weer helemaal weg.

Dag 5 verliep een beetje zoals dag 4, maar minder heftig. Geen enorme pieken of dalen meer; mijn lichaam lijkt langzaam maar zeker in ritme te komen.

Dag 6 merk ik ’s ochtends dat er veel oneffenheden in mijn gezicht zichtbaar zijn. Het is duidelijk dat het detoxen via de huid is begonnen. Afvalstoffen vinden hun weg, Dat ik op dag 4 & 5 later op de avond nog intense honger ervaar, leek dag 6 eerder op helemaal "vol" zijn. Ik besloot de maaltijden te halveren voor deze dag. Opvallend genoeg ging het in mijn hoofd verrassend goed. Ik ben echt gek op eten en smaken. Daar haal ik altijd enorm veel voldoening uit. Ik was dus voorbereid op meer drama, maar ik hield me behoorlijk rustig.

Op dag 7 was mijn huid helemaal niet blij, en ook mijn spijsvertering liet behoorlijk van zich horen. Vooral mijn maag en darmen maakten zich duidelijk kenbaar. Ik sloeg dan ook het ontbijt over, want honger leek er nog steeds nauwelijks te zijn. Duidelijk dat mijn lijf echt nog moet wennen. Mijn menstruatie start laat in de avond, waardoor mijn lichaam nog wat extra aandacht vraagt. op bed met een warme kruik en morgen weer een dag.

Dag 8 had ik het echt enorm zwaar met mezelf. Ik was intens moe, en de gedachten die door mijn hoofd gingen voelden zwaar, bijna somber te noemen. Ik merkte dat ik labiel was, en emoties die ik blijkbaar ergens had weggedrukt, kwamen zonder pardon omhoog. Mijn hartslag was ook opvallend hoog. Mijn lijf stond duidelijk op scherp.

In mijn hoofd probeerde ik te blijven redeneren:

• Ongesteld — mijn hormonen doen volop mee.

• Verschillende bacteriën in mijn darmen die normaal gevoed werden met vezels en koolhydraten, krijgen al acht dagen geen ‘eten

• Mijn lichaam is aan het ontgiften; afvalstoffen circuleren tijdelijk door mijn bloed.

• En mijn brein mist de snelle dopamine- en serotoninepieken van suiker en koolhydraten. Wat voelde als een mini‑afkick.

Maar toch lukte het me deze dag niet om de stem in mijn hoofd harder te laten praten dan het gezeur van mijn lichaam.
Dat alles samen maakte dat ik in de “ellende” bleef hangen. Eten lukt nauwelijks; ik werd er zelfs misselijk van.

Alles in mij zei: gooi de handdoek maar in de ring. 36 uur had ik hier al niets meer gegeten, en ik wilde dan ook niks. Vlees kwam me inmiddels echt de spuitgaten uit. De dikke pukkels hielpen ook niet bepaald bij het opwekken van een glimlach, en de vraag bleef maar rondspoken: wil ik dit eigenlijk nog wel?

Dacht ik dat dag 8 heftig was? (Was het ook.) Maar dag 11 speelde echt met me.
Alles in mijn lichaam schreeuwde: stop ermee. En toch… merk ik deze dag ineens iets op. Ik adem constant vanuit mijn buik. De onbewuste spanning die ik altijd in mijn buik voel, leek minder te worden.

Blijkbaar gebeurt er, ondanks alle negativiteit die ik op dit moment kan bedenken, toch iets goeds.

Op dag 12 vroegen meerdere mensen aan me of het wel goed met me ging.
Ik was bleek, futloos, en alles kon me gestolen worden. Er leek geen grammetje emotie meer in me te zitten. Ik voelde nauwelijks iets, alleen maar vermoeidheid. Het voelde alsof mijn lichaam mijn hoofd overnam.

In de avond had ik inmiddels al 60 uur niets gegeten. Ik begon eindelijk niet meer te kokhalzen bij het idee van eten, maar wilde nog steeds niets. Ik had met mezelf afgesproken dat ik vanaf dag 14 langzaam (lactosevrije) zuivel mocht introduceren. Maar ik trok het niet langer, dus besloot ik kwark te halen. Daarbij maakte ik wat licht verteerbare  kipgehaktballetjes en kon ik die heerlijk in de "saus" dippen. Het voelde echt alsof er een enorme last van mijn schouders viel. Met elke hap kwam er langzaam iets van een glimlach terug. Er leek ruimte te ontstaan in de strengheid die ik mezelf had opgelegd. De emoties die al zo’n 24 uur verstopt leken te zijn, kwamen er later met tranen uit.

Ik herken mezelf nauwelijks in dit labiele gedoe. Mijn eerste neiging is weer streng zijn voor mezelf, maar ik probeer zachter te zijn. Dit doe ik ook pas voor het eerst, en de grootste druk die ik voel, leg ik mezelf zelf op.

Op dag 13 lijk ik weer een beetje terug te zijn. Energie lijkt weer wat te stromen en ik heb het los gelaten dat ik geen extra 2 dagen tot de zuivel vol kon houden. Ik merk dat ik geen strenge vinger nodig heb maar eerder een beetje begrip van mezelf.

En eigenlijk loopt het vanaf hier steeds stabieler en makkelijker. 

Dit dieet heb ik namelijk bedacht in een top-tijd: Sinterklaas en andere feestdagen. Er lag al meer dan een week een zak chocoladepepernoten onaangeraakt in de kast.
Ik kan mezelf makkelijk overtuigen en vind een goeie reden om de zak open te maken. Na twee handjes voel ik me eigenlijk al een soort van “vol”, maar geef natuurlijk niet zomaar toe.

Nee hoor, nu ga je all the way ook.
Een fout is pas een fout als hij echt fout is. (Ja, ik zie mijn eigen probleem hier ook. - bedankt)

Dag 20 kon ik dan ook heel goed uitleggen dat het een grote fout is geweest. Mijn hoofd is meteen weer rusteloos en mijn lijf voelt moe. Ik ben lang niet zo scherp als de afgelopen dagen en merk echt het verschil. Mijn buik is borrelig, een ongemakkelijk maar eigenlijk heel bekend gevoel. Iets wat ik altijd heb “genormaliseerd”, maar nu ineens zo duidelijk voel.

Dag 21 & 22 gebeurde er niet veel bijzonders deze dagen, behalve dat ik me steeds beter in mijn vel begin te voelen. Na drie weken op dit dieet begin ik er steeds handiger in te worden. Mijn lichaam leek volledig gewend, en de positieve effecten waren duidelijk merkbaar. Normaal gesproken heb ik altijd een enorm gevoelige buik: opgezet, strak, stijf en vaak vervelend. Maar nu? Niets daarvan. Mijn buik voelt soepel, licht en vrij. Alsof ik weer volledig kan bewegen, zonder belemmering. Het is me ook duidelijk geworden dat ik vroeger onbewust ontzettend veel spanning in mijn buik vasthield.

Toch kan ik er ook niet omheen: dat de drang naar smaken en dan vooral fruit blijft. Het gevoel blijft aanwezig en het verlangen blijft sudderen.

• Nare geurtjes zijn helemaal verdwenen. serieus je ruikt naar niks. Het lichaam voelt schoon en in balans.
• Ik was eigenlijk nooit meer koud of te warm... alsof de interne thermostaat meer in balans was.

• Mijn huid… wow. Make-up heb ik weken niet aangeraakt, zelfs niet naar een feestje. Het is egaal, glowy en mijn poriën zijn nog nooit zo fijn geweest. Echt, het gaf me een enorme confidence boost.

• Ik voelde mezelf echt stralen

• Mijn haar leek steeds beter te vallen.

• Alles voelde voorspelbaar en betrouwbaar: Er was structuur en dat gaf rust.

• Meer rust in mezelf, letterlijk en figuurlijk: minder spanning, minder stress, gewoon een gevoel van balans.